Bazen kalemi kitabı savurup bir köşeye, alıp başımı gitmek istiyorum bakir diyarlara.
Şöyle Aladağlara-Kızık Yaylasına doğru…
Kimselerin ulaşamadığı doruklara sevdalanmak istiyorum yüreğimi.
Yaylalarda oynayan çocukların saçlarını okşayan rüzgarlara dökmek istiyorum içimi.
***
Bizler hile nedir bilmezdik.
Bizler üçkağıtçılık, dolandırıcılık, sahtekarlık nedir bilmezdik.
Nerde olursa olsun, siyasette, ticarette, edebiyatta, sanatta erkek erkeğe mücadele etmesini öğrendik.
***
Düşmanımıza dahi hile yapmadık.
Küfürlerimizi-kızgınlıklarımızı, kapı arkalarından, yorgan altlarından söylemedik.
Sövüp saymamız gereken yerde aşikâr savurduk cümlelerimizi…
***
Hanımefendiyle-yosmayı ayırdığımız gibi adamla-sahtekârı ayırmasını bildik.
Şimdi çevremize bakıyorum;
Hanımefendi kim, yosma kim, adam kim, sahtekar kim ayırt etmenin mümkünü yok.
***
Kim kime düşman,
Kim kiminle dost,
Kim neyi savunur,
Kim kimin peşinden gider,
Kime merhaba demeliyim,
Kime dememeliyim,
Kim Müslüman, kim kâfir…
Bu nasıl bir insanlık ve ahlak anlayışıdır.
Üç kuruş menfaatle bir olmuş arkadaşlıklar topluluğu.
***
Arkasından sövüp sayılanla ertesi gün ortak iş yapmanın şerefsizce menfaatlendirilen kardeşlik bütünlüğü.
Adam bir tek kulağımızın arkasını teğet geçiyor.
Ertesinde, canım kardeşim muhabbetinde birleşen aymazlığın hal karakteri.
***
Ahir zaman dedikleri bu olsa gerek.
Kim kimden olma, kim kimden doğma belli değil.
Ne kan kalmış, ne soy, ne sop,
Millet dinini vermeye dünden hevesli,
İnançmış-namusmuş hak getire.
Hak-hukuk, asalet tarihten bir karakter,
Hani insanın zıvanadan çıkıp, topuna diyesi geliyor içinden…
***
Geçmişten arda kalan kırıntılara tutunduruyorum yüreğimi.
Lakin sabır taşı çatlıyor insanın.
Bu kadarda olmaz cümlesinin anlamını yitirdiği olmazlığın uçsuz sınırları.
Artık yeminliyim; bu kadarda olmaz demeyeceğim.
Artık yeminliyim; ne kadar kahpelik görürsem göreyim sövmeyeceğim.
